Bert's pagina Reageren? bert@megawire.ca

Bright, januari 2012.

Hallo Voluiters,

Allereerst wil ik iedereen een heel gelukkig, gezond en vooral sportief nieuwjaar wensen. Dat jullie allemaal maar kampioen mogen worden.Bij mijn laatste bezoek aan Holland was ik, uiteraard, ook even bij mijn oude club. Daar heb ik veel oud-clubleden gesproken en het werd weer gezellig laat die avond. Op de vraag van Cor of ik weer eens een verslagje wilde maken van mijn belevenissen hier heb ik, misschien door de drank, ja gezegd en vandaar dat ik nu achter mijn computer zit.

Op jullie website las ik overigens dat het bestuur al een tijd op zoek is naar een nieuwe voorzitter. Nu heb ik ook jaren in het bestuur gezeten en als ik niet hier in Ontario woonde dan had ik het zo willen worden. Maar dat kan ik makkelijk zeggen want ik woon hier maar het moet toch mogelijk zijn dat er iemand van jullie deze mooie taak op zich neemt. Zoveel werk is het niet en het volleyballen gaat niet vanzelf, dat vereist nogal wat organisatie, dus kom op!

De laatste keer dat ik voor de Voluit site schreef is waarschijnlijk alweer 2 jaar geleden en sinds die tijd zijn we hier ook niet stil blijven staan. Onze jongvee stal draait alweer ruim 2 jaar en dat gaat goed. Mariska werkt thuis in de stal en daar is ze halve dagen mee bezig. Ze kan haar eigen tijden invullen en hoeft geen grote afstand af te leggen wat haar veel tijd scheelt, en als ik vrij ben dan help ik haar. Dat samen een bedrijf hebben bevalt goed. Ik werk nog steeds voltijds bij mijn baas dus daarin is niet veel veranderd. We hebben intussen wel opslagruimtes gebouwd voor het voer en is de oude hooischuur afgelopen zomer afgebroken. Nu is alles wat er staat nieuw en zoals we het zelf willen hebben. Eigenlijk hebben we het ideale bedrijf nu, iets wat we in Holland nooit hadden kunnen realiseren.

Is het dan allemaal perfect hier? Nou nee, we missen wel een beetje de gezelligheid. Even naar familie op bezoek zit er niet in en ook niet zo’n gezellige Volleybalclub. Dat zijn dingen die ik hier wel mis. Contact met buren hebben we ook niet veel,men komt niet zomaar even een praatje maken. Als ik dus weer even op vakantie ben in Nederland dan ga ik, als het even kan, wel naar een thuisspeelavond van Voluit. Fietsend door Uitgeest valt mij op dat er steeds weer veel dingen veranderd zijn daar bij jullie. Nog even en ik herken mijn oude dorp niet meer. Eigenlijk wil ik dat alles bij het oude blijft, zoals ik het me herinner, alsof ik niet ben weg geweest. Helaas, dat is de vooruitgang, dat kan je niet tegenhouden. Zelfs op mijn oude buurtje, Dorregeest, veranderd er ook van alles. Gelukkig wonen mijn oude buurtjes er nog steeds en kan ik er zo op de koffie komen.

Afgelopen jaar hebben Mariska’s ouders hun caravan uit Nederland per container hierheen verscheept. Ze hadden heel Europa al een beetje gezien en willen nu Noord-Amerika graag verder ontdekken. Met een auto, van ons geleend, hebben ze zo een trip van ruim 8000 km gemaakt naar de oostkant van Canada en dit jaar staan de Rocky Mountains op het programma. Daar trekken ze dan wel ruim 3 maanden voor uit hoor want haast hebben ze niet. De caravan stond eerst bij ons op Dorregeest en nu dus in Bright in onze schuur. Dit hopen ze toch wel een aantal jaren te kunnen doen.

Even nog iets over het weer. Op dit moment is het lekker rustig winterweer met lichte vorst en vrijwel geen sneeuw. Dat was vorig jaar wel even anders, toen zaten we maanden in de sneeuw en kon je sneeuw blijven schuiven. Afgelopen jaar hadden we een koud en nat voorjaar maar een mooie zonnige en ook wel warme zomer. Bij jullie was dat precies andersom zo heb ik gehoord. Over het algemeen hebben we wel mooi weer in de zomer, een gevolg van het landklimaat dat we hier hebben. Helaas betekend dat wel koude winters. Ik heb vandaag weer een voorraadje hout voor de houtkachel gezaagd, dat hebben we straks weer hard nodig. Onze winter is hier nog maar net begonnen.

Zo, nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van onze belevenissen hier. Ik hoop dat jullie het leuk vonden, misschien dat ik het dan volgend jaar wel weer doe, een verslag maken.

Hartelijke groeten van Bert.

Bright, December 2008

Zo aan het einde van het jaar zal ik weer proberen een opsomming te maken van wat er hier het afgelopen jaar is gepasseerd.

In januari, februari en maart hadden wij hier veel sneeuw. Dat kan heel leuk zijn maar meestal geeft het vooral overlast. Zo waren we bijna dagelijks bezig met sneeuwruimen. Gelukkig hebben we een “snowtrower”, ( een machine die de sneeuw weg werpt ) waarmee dit zware werk een stuk eenvoudiger is. In het weekend, als het mooi weer was, gingen we crosscountry skiën, in Holland zegt men langlaufen, en dat doen we hier gewoon achter op het land en op het land rondom onze farm. Dat is wel nodig, een beetje beweging, anders groeien we helemaal dicht.
Gelukkig kwam aan de lange winter ook weer een einde en in april ging ik voor een korte vakantie naar Nederland. Ik had een reünie van de lagere school waarvoor ik wel even over wilde komen. Het is altijd weer leuk om in Holland rond te lopen en bij bekenden op de koffie te gaan.
Kort na mij ging Mariska voor een weekje naar Nederland, voor het 40 jarig huwelijks feest van haar ouders. Het was voor Mariska de eerste keer terug sinds ze vorig jaar is geëmigreerd.
We hebben vanaf eind april tot eind oktober regelmatig logees gehad hier en het is altijd weer leuk om ze de mooie kanten van Ontario te laten ontdekken en ook genieten we van de gezelligheid.
Het land van onze farm is dit seizoen verhuurd en er stond allemaal maïs. Waar je ook keek, je zag alleen maar maïs, wel wat anders dan het weidse landschap wat we hier normaal hebben. Je zou er nog in verdwalen.
In juni begon men hier met het bouwen aan een nieuwe schuur bij ons huis. Hierin kan ik mijn auto kwijt en ook mijn trekker en andere werktuigen en er komt tevens een werkplaats in. Vooral het idee dat mijn auto nu ook binnen kan staan, gezien de strenge winters hier, staat mij nog het meeste aan.
Eind augustus gingen we er samen een weekje er tussen uit. Ons reisdoel was naar nicht Bea Broeders in de Canadese provincie New Brunswick. Een ritje van ruim 1600 km en dan ben je nog steeds in Canada! De reis ging via Quebec waar wij ook de historische oude stad Quebec hebben bezocht. Daar waan je je in een echte oude Franse stad met smalle straatjes en veel artiesten en kunstenaars op straat. Iets heel bijzonders hier in het veelal jonge Canada.
In New Brunswick is het vooral erg rustig met veel bossen en weinig verkeer. Mijn nichtje woont er al een jaar of 4 en het was erg gezellig om daar te logeren.
En ik ben zelf in november nog een week in Nederland geweest. Voor de verjaardag van mijn moeder, Mariska's vader en een familiefeest van de Fatelsjes. Ondanks het volle schema heb ik het als erg gezellig ervaren om iedereen weer eens te spreken.
Nu is het hier ondertussen volop winter, de maïs is van het land, er ligt weer sneeuw en dat zal de rest van het jaar wel zo blijven. Dus weer sneeuwruimen en koude handen krijgen, het cirkeltje is weer rond.
Zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte van ons reilen en zeilen hier in Ontario, Canada.

Wij wensen iedereen een goed uiteinde en een gelukkig nieuwjaar.

De hartelijke groeten van Mariska en Bert. .

Jaarverslag vanuit Ontario. December 2007.

Hallo Voluiters. Voor diegenen die het zich al een tijdje afvroegen; ja ik ben still alive and kicking. En omdat het jaar alweer het einde nadert lijkt het me een goed moment om jullie weer eens op de hoogte te brengen van ons wel en wee hier.

Zoals jullie waarschijnlijk al weten is Mariska in januari bij mij komen wonen. Na ruim anderhalf jaar alleen hier was dat voor mij echt een hoogtepunt van mijn verblijf hier tot dan toe. Zo werd het verblijf meer definitief en konden we samen hier aan een nieuwe toekomst gaan werken. Hadden we eerder al wat rondgekeken naar een geschikte plek om te wonen, nu konden we echt aan de bak. Het valt niet echt mee om het ideale boerderijtje te vinden. Er zijn er altijd wel een paar in de verkoop maar ik wilde wel in de buurt van mijn werk blijven wonen. Dan word het al een stuk beperkter en moet je vaak concessies doen. Dan maar iets minder mooi of met een huis wat misschien niet helemaal onze keus is. Of je moet gewoon meer geld uitgeven. Ondertussen hadden we ook deze zomer regelmatig logees uit Nederland; mijn jongste zus met haar man, daarna een oud klasgenoot van Mariska, Mariska's ouders en mijn zus met haar man later nogmaals. We konden hun in ons oude huis ook wel ontvangen en men moest de mindere luxe voorzieningen een kleine slaapkamers maar voor lief nemen, het was zomer en dan speelt een groot deel van de dag toch in de buitenlucht af.

Mariska was in het voorjaar aan een soort werkzoek cursus begonnen waar men haar helpt met het zoeken naar werk, het solliciteren en het sollicitatiegesprek. Deze cursus duurde 3 weken en ze heeft deze goed doorlopen. Nu kon ze werkelijk naar werk gaan zoeken en dat is eigenlijk best heel snel gegaan. Het 2 e bedrijf waar ze solliciteerde stond haar wel aan en ze werd daar ook aangenomen. Het betreft een tandartsen laboratorium waar men o.a. beugels maakt. Het betreft een full time baan en dat was wel even wennen na een half jaar vakantie hier. Ze moet een half uurtje met de auto want het bedrijf is in Woodstock, een stad hier in de buurt waar veel bedrijven te vinden zijn. Aangezien ik maar 1 auto had ben ik op zoek gegaan naar een 2 e want zonder auto ben je hier nergens. Ik wilde graag een pick-up truckje want die zijn hier erg gemakkelijk, gooi alle troep maar achter in het bakje en cross er rustig mee door het land, dat maakt hier allemaal niet uit. Dus nu heb ik 2 auto's, voor de kenners een Dodge Caravan SE en een Mazda B4000 pick-up truck. Ik begin al echt op een Canadees te lijken. Toen we begin augustus in de buurt rondreden kwamen we langs een farm die te koop stond. Met een knappe bungalow erop en voor de rest wat ouwe schuren waarvan er 1 ingestort was. Tot mijn verbazing vond Mariska het huis wel mooi, waar ze eerder andere huizen had afgekeurd, en we besloten contact op te nemen met de eigenaren. Hun vraagprijs viel ons erg mee en we maakten een afspraak voor bezichtiging. We werden door de eigenaar zelf rondgeleid, wat hier normaal eigenlijk altijd via een makelaar gaat, en we hadden er wel een goed gevoel bij. Na wat bedenktijd namen we weer contact op met hun en bij het daaropvolgende bezoek hebben we een bod op tafel gelegd. Na wat heen en weer geboden te hebben was de koop gesloten en waren we ineens eigenaar van een boerderij in Ontario. Het betreft hier een akkerbouw bedrijf met 35 hectare land en 10 hectare bos. Er moest nog wel veel geregeld worden via notarissen maar op 12 september konden we erin.

Op dat moment hadden we Mariska's ouders én mijn zusje met haar man hier te logeren en die boden meteen aan om te helpen met verhuizen. Maar eerst moest het huis van binnen geschilderd worden want de gebruikte kleuren stonden ons niet echt aan. Aangezien wij beiden hele dagen werken was de hulp van onze gasten wel heel welkom en door hun inzet konden we voor het eind van de maand september onze intrek nemen. Deze boerderij is 6 km van ons oude huis hier en dus ook van mijn werk. Nu moet ik dus heen en weer rijden en toen het weer nog mooi was deed ik dat met mijn, uit Holland meegebrachte, Puch Maxi, lekker met de haren in de wind. Om het elke keer op de fiets te doen kan wel maar kost me te veel tijd. Nu rij ik elke dag met de auto naar mijn werk want het is te koud en glad.

Nadat we onze intrek in ons nieuwe huis hadden genomen ben ik eerst maar eens de rommel gaan opruimen. Het onkruid bij de ouwe schuren stond een meter hoog en overal lag rommel en oud hout. De oude ingestorte schuur hebben we in de brand gestoken met daarin zoveel mogelijk rotzooi, dat ruimde lekker op. Alleen de muren bleven staan. Hier mag je nog veel rommel verbranden zolang het maar geen autobanden zijn, die roken teveel. Nu is er vorige week een grondverzetbedrijf begonnen om de resten van de schuur, te weten de muren en vloeren, op te ruimen. Een deel werd afgevoerd en de rest is in een diep gat beland. Straks een laag grond erover en geen haan die ernaar kraait. Volgend jaar gras inzaaien en het ziet er allemaal weer keurig uit. Echt Hollands, alles netjes gemaaid en aangeharkt.

Tevens is een gespecialiseerd bedrijf begonnen met het land te draineren. Het betreft hier ongeveer 30 hectaren wat gedaan moet worden. Je ziet hier geen slootjes en greppels zoals in Noord- Holland maar het water moet via drains en buizen afgevoerd worden naar beken en rivieren. De ontwatering van deze farm liet te wensen over dus moet de drainage vernieuwd worden. Dan nu maar meteen, het kost toch al dat het barst.

Omdat er weinig begroeiing rond het erf is heb ik een boomverplaats machine gehuurd voor een weekend. Hiermee kon ik bomen uit het bos halen en rond het erf planten. Dat ging zo makkelijk dat ik er meteen maar 32 verplant heb, het betreft hier bomen van 5 tot 8 meter hoog. Zo hebben we, hopelijk, komend jaar meteen een mooi aangekleed erf en het geeft ook nog beschutting tegen de wind. Hier waait het namelijk ook wel eens.

Op 1 december is de winter hier begonnen, het ging vriezen en er viel sneeuw. Best wel vroeg dit jaar en dus krijgen we een lange winter. Het is sindsdien niet meer boven nul geweest en we hebben al wat sneeuw moeten ruimen. Voor Mariska betekend dit dat ze wat eerder van huis moet naar haar werk want de wegen zijn toch wel onbetrouwbaarder nu. Gelukkig kunnen we onze auto's binnen zetten zodat we 's morgens niet eerst ramen hoeven te krabben.

En zo gaat het nu dus, in ons lekker verwarmde, luxe huis en gaan we richting kerst en het jaareinde. Nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte van hoe het ons hier vergaat.

We hopen dat iedereen een mooie kerst mag hebben en een goed en voorspoedig nieuw jaar.

Groeten Bert, en natuurlijk ook van Mariska.

Mijn 12 e Voluitverslag alweer. 30 april 2007

Hallo Voluiters. Ik hoop dat jullie in het door zomerse temperaturen geplaagde Holland nog tijd vrij kunnen maken om mijn nieuwste verslag te lezen. Wat jullie teveel krijgen nu hebben wij nog tegoed. Het wil nog niet erg vlotten met de zomer hier, de temperaturen blijven te laag en het is ook nog vaak regenachtig weer. Gelukkig hebben we de winter achter de rug nu. Zelden hebben we zo'n snelle overgang meegemaakt als dit jaar. Het pak sneeuw van dik een meter was binnen 2 dagen vrijwel geheel weggesmolten door plotseling hoge temperaturen van meer dan 20 graden. Ja het was zomaar zomer maar deze vreugd duurde maar enkele dagen want toen begon het wederom te vriezen. Het is nu 16 graden hier maar gelukkig wel weer zonnig, dat scheelt een heel stuk. Het komt vast nog wel goed hoor, ook bij jullie.

Sinds Mariska hier woont heeft ze nog niet gewerkt, meer een lange vakantie, maar ze werkt wel aan haar cv in het engels. Nu is ze met een cursus bezig die haar hierbij kan helpen. Hopelijk kan ze met deze hulp de baan vinden, en krijgen, die ze graag wil hebben. Er worden hier veel mensen gevraagd voor diverse banen en er zijn hier in de buurt toch wel een aantal grote steden dus we zien het wel met vertrouwen te gemoed. Alleen kunnen we dan niet meer 3x daags samen eten en samen koffie drinken maar ja, dat moeten we er maar voor over hebben. Mariska wil graag onder de mensen werken voor de sociale contacten, om snel te integreren. Ik werk liever alleen. Ik zal dus wel nooit integreren hier. We blijven toch gewoon Hollanders in Canada. Met onze Hollandse gerechten, etenswaren en onze Hollandse radio en tv. Dankzij het internet kunnen we dit dagelijks volgen. Ik ken veel Hollanders hier die naar BVN tv kijken. Dit is van de wereldomroep en daarvoor moet je dan een speciale satelliet schotel en ontvanger hebben maar dan kan je ook naar Paul de Leeuw en het journaal kijken. En allerlei andere Nederlandse en Belgische programma's. Tja wel leuk maar dan integreer je dus ook niet. Nou moet ik wel zeggen dat ik de Canadese programma's op tv niet erg bijzonder vind. Voordat Mariska hier kwam keek ik nooit en nu af en toe. Dan zit ik liever te lezen. Ik moet wel toegeven dat ik nu nog steeds allerlei tijdschriften en vakbladen uit Holland heb waar ik met veel plezier in kan lezen. Zo blijf ik ook op de hoogte van het wel en wee bij jullie naast de krant die ik vaak op het internet lees. Dat ik bij een Hollandse boer hier werk schiet voor mijn taal ontwikkeling ook niet op; we speken gewoon Hollands met elkaar. Ik merk nu ook al dat Mariska sneller vooruit gaat met haar cursus. Ze gebruikt woorden waar ik nog nooit van gehoord heb, en als ze mijn hulp nodig heeft bij vraagstukken uit haar cursus dan moet ik vaak schouderophalend toegeven het ook niet te weten. Ik kan me wel redelijk redden tijdens een conversatie met Canadezen en dat is wat mij betreft wel genoeg. Bij Stefan werken ook enkele parttimers, Canadezen, en die kan ik wel duidelijk maken wat ze moeten doen of antwoord geven op vragen van hun. Van hun steek ik nog wel eens wat op wat taalgebruik betreft. Ook Stefan gebruikt veel Canadese vaktermen dus die ken ik nu wel wat het alweer een stuk makkelijker maakt. Elke dag leer ik wel wat bij.

We zijn de laatste maanden wat serieuzer aan het zoeken naar een geschikte boerderij voor ons. Het is dan de bedoeling om op dat bedrijf vee op te gaan fokken voor Stefan, mijn baas. Daarbij blijf ik dan gewoon werken op zijn bedrijf maar heb tevens wat voor mezelf. Alleen hoe meer je zoekt hoe minder er te vinden is. Een echt geschikt bedrijf is er nu niet te koop en om een minder geschikt bedrijf geschikt te maken kost allen maar meer geld. Misschien moeten we genoegen nemen met een minder bedrijf omdat ik nu al bijna 2 jaar hier ben en nog niet veel ben opgeschoten. Als je dan niet helemaal hebt wat je wilt dan kan je wel veel veranderen, er een stuk eigen identiteit aan geven. Stefan heeft destijds een bedrijf gekocht en vervolgens zo'n beetje alles weg gesloopt en daarna gewoon nieuw gebouwd wat hij wilde hebben. Dat is ook een manier maar er hangt wel een prijskaartje aan vast. Groot nadeel daarbij is dat de prijzen voor boerderijen nogal wat gestegen zijn hier. En omdat we hier in de buurt van een aantal grote steden zitten wordt veel land hier bestempeld als future development ( toekomstige bouwgrond ). Men denkt dan dat het veel meer waard wordt in de toekomst dus daar vragen ze alvast een voorschotje van. Uiteraard praat je over ontwikkelingen die misschien over 30 jaar plaats gaan vinden en dan ben ik allang al weer uitgeboerd. Maar misschien doet zich volgende week zomaar wel iets moois voor. Of over een maand of 2 maanden, wie zal het zeggen? We blijven gewoon geduldig het internet afspeuren naar boerderijtjes en ook tijdens onze fietstochtjes in de buurt kijken we naar verkoop borden in de tuin.

Omdat het nu wat beter weer is geworden, het is ondertussen alweer vrijdagavond 4 mei en dit verslag moet af, zijn alle boeren nu druk in het land aan het werk. Zaai klaar maken van de grond en inzaaien van maïs, graan of gras. En over een paar weken is hier dan alles weer mooi groen. Ook de bomen zullen dan weer hun blad dragen (zijn nu nog kaal, op de dennen en sparren na dan). De mooie tijd komt er dus aan hier. Dus een mooie tijd om even hier te komen kijken, jullie zijn welkom hoor.

Ik verwacht in jullie zomerstop niet dat er veel naar de Voluit site gekeken wordt dus mijn volgende verslag zal wel wat later in de zomer komen tenzij er iets belangrijks te melden valt tussendoor.

Ik wens jullie ieder een mooie zomer toe en ehhhh…...geniet ervan hé.

Groeten van Bert.

Het laatste bezochte object; toch nog maar even verder zoeken!

11 e Voluitverslag, februari 2007.

Hallo trouwe lezers. Het wordt weer eens tijd om een nieuw verslag te maken voor de Voluitsite. Ik heb al enige boze e-mails ontvangen van lezers die het geen stijl vonden dat ze zolang op het volgende verslag moeten wachten. Ik kan dan wel zeggen dat ik nu weinig tijd meer heb of dat ik nu teveel afgeleid word maar dat pikken ze gewoon niet. Als je ergens aan begonnen bent dan moet je er wel gewoon mee doorgaan. Dus vooruit maar weer hier volgt het relaas van mijn belevenissen van de afgelopen 2 maanden.
De kerstdagen heb ik in de kerk, bij de familie Zuidervaart en bij de familie Arkink doorgebracht. Dat was wel gezellig en dus ook niet zo eenzaam. Vooral op deze dagen mis je familie wel. Tevens was het erg gemakkelijk want ik hoefde niet voor mijn eten te zorgen, dat werd dus voor me gekookt. Eigenlijk wordt hier maar 1 kerstdag gevierd en is het de volgende dag boxing-day. Hierover heb ik vorig jaar ook al geschreven. Wij Hollanders hebben hier wel de 2 e kerstdag gevierd.
Oud en Nieuw bleef ik thuis, ik moest gewoon werken en ook de volgende morgen, nieuwjaarsdag, vroeg beginnen. Aangezien Stefan en Esther wel weg moesten en ze geen oppas voor de kinderen hadden werden die dus bij mij gebracht. Zo was ik dus thuis maar zeker niet alleen. Het was de bedoeling dat de jongens niet te laat naar bed zouden gaan maar ik dacht dat moeten ze zelf maar aangeven hoor. Tussendoor een paar keer gevraagd maar nee hoor die wilden nog lang niet naar bed. Ian, de jongste van 2,5 jaar, was nog het meest levendig. Pas om elf uur kreeg ik ze onder de wol terwijl ik toen ook zo uitgeput was dat ik zelf er maar naast ging liggen. Zo ging voor mij de jaarwisseling ongemerkt voorbij.
Toen ik de volgende middag, nieuwjaarsdag, op de borrel bij de Arkink family ging waren de jongens bijna niet vooruit te branden. Tja hoe zou dat nu weer komen?
Wat wel uitzonderlijk is dat de feestdagen allemaal zonder sneeuw verlopen zijn. In heel Ontario was geen sneeuw te vinden en dat is vooral een strop voor de skigebieden en wintersportartikelen winkels. Ze hadden helemaal geen klandizie. Soort gelijke zaken hoorden we hier ook vanuit Europa. De “Global Warming” of het broeikaseffect is nu toch wel erg merkbaar werd er hier ook verkondigd. Veel te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Maar de winter is nog lang en wat zou er allemaal nog komen?

Op 24 januari kon ik Mariska ophalen van Toronto Airport. Met de poes Sophietje en 2 zware koffers. Aan een lange tijd van alleen zijn is nu eindelijk een einde gekomen. En het leek wel of de winter daarop gewacht had want toen begon het wel te sneeuwen en vriezen, en hoe! Daarover zo meer.
Mariska is van plan om hier ook weer een baan te zoeken in de farmaceutische industrie maar nu eerst een tijdje te genieten van haar vrije tijd. De poes moet ook eerst nog een tijdje wennen aan haar nieuwe omgeving en bijkomen van de jetlag. Straks kan ze mooi ook naar buiten op muizenjacht want die zijn er hier ook genoeg.
Dan verder over het weer hier. Jullie denken dat jullie het vaak over het weer hebben maar hier kunnen ze er ook wat van hoor. Ja inderdaad het is hier nu winter. We hebben ondertussen veel sneeuw gehad, zeker 50 cm. Omdat de temperaturen ver onder nul blijven word de sneeuw door de wind steeds verplaatst. En omdat we bijna elke dag een vrij harde wind hebben hier word die sneeuw dus vanuit het land allemaal hier bij het huis gebracht. Er ligt zeker een meter sneeuw hier op het pad waar we nu niet doorheen kunnen. Dus maken we een soort bypass bij mij door de tuin. Heeft de buurman het een tijd tegen kunnen houden met een zgn. snowfence, een fijnmazig gaashek dat de sneeuw vasthoudt, nu ligt het al bijna hier op de stoep. Ik ga er af en toe met de shovel van Stefan door om de weg weer schoon te maken maar als het dan zo hard waait dan ligt er een uur later alweer nieuwe sneeuw. Op de fiets naar mijn werk is nu ook moeizaam ik moet vaak lopen maar gelukkig is het niet zover. Een vast onderdeel van het werk is nu ook sneeuwruimen op het erf van Stefan. Dit jaar duurde het lang voordat begon want in andere jaren begint het soms al in november en dan ben je de hele winter bezig soms wel tot eind april aan toe. Ik vind het niet echt het mooiste werk, een beetje zinloos eigenlijk, maar ja het moet wel gedaan worden. Naast die sneeuw is het ook nog koud, 's morgens vroeg wel eens – 25 graden en overdag zo'n – 10, maar dat went hoor. Als het maar niet teveel waait erbij. Vooral uit het noorden is het erg koud. Ja, jij wilde toch naar Canada! Dan moet je nu niet zeuren. Gelukkig is het in de zomer juist vaak erg mooi en warm weer.

De Arkinkjes zijn deze maand een week naar de Dominicaanse Republiek geweest, lekker genieten van de zon, zee en strand. Daar is het + 28 graden dus praat je hier over een verschil van 53 graden. Het was dan ook wel even wennen aan de warmte daar maar helemaal aan de bittere kou toen ze weer terugkwamen. Ik heb toen hier de zaken waar genomen en dat is allemaal zonder problemen verlopen. Zo kunnen zij er tenminste ook eens uit en dan neem ik wel weer van de zomer een vakantie op.
Als je hier woont is het verstandig om altijd genoeg voedsel in huis te hebben want soms kan je de deur niet uit of zijn de weersomstandigheden zo slecht dat het afgeraden wordt om de weg op te gaan. Dat is eigenlijk een soort weeralarm en dat schijnen ze van jullie afgekeken te hebben, het werkt echt fantastisch, we staan hier nooit in de file.
Oh en voor de echte volgers; ik heb nu nieuwe banden onder mijn auto, dat mag wel met die gladde wegen hier.

Ik hoop dat ik jullie dit keer niet teveel verveeld heb met dat geklets over het weer, ik hoop in het volgende verslag over iets anders, betere weersomstandigheden, te kunnen berichten.

De hartelijke groeten van Bert.

Plattsville, 12 december 2006.
Hallo Voluiters.

Nu dit jaar z'n einde nadert kan ik nog mooi verslag doen van wat er hier zoal gebeurt is de laatste tijd. Kort na het verschijnen van mijn vorige verslag bracht ik een verrassingbezoek aan Holland. Dat was ter gelegenheid van de verjaardag van mijn moeder en de vader van Mariska. Het was erg leuk om elke keer de mensen te verrassen, om zomaar ergens binnen te stappen. Had je die gezichten moeten zien. Ik heb dus ook de Voluiters met een bezoek vereerd en dan is het net of je in een warm bad komt, ja ik heb er nog steeds een goede band mee en het blijft toch je club. Tijdens mijn verblijf hadden we tevens geregeld dat we de container met de spullen van Mariska en mijn achtergebleven spullen konden laden. Nu hebben we dus alles hier in Canada staan. Dat was toch wel weer een hele hoop werk, alles netjes inpakken, zeewaardig dus extra goed beschermen. Maar nadat de container weg was hadden we toch nog een aantal vakantiedagen. Toch blijkt dat die 14 dagen zo weer om zijn en dat sommige bezoekjes toch niet afgelegd zijn. Dat doen we de volgende keer dan maar. Mariska ging dit keer gelijk met mij mee terug naar Canada om hier nog wat vakantie te genieten en ook mijn verjaardag hier op te luisteren. Mariska's broer Huib kwam ook speciaal vanuit Amerika hierheen en dat was dan ook erg leuk. Zo had ik zomaar 2 gasten. Ik deed wel mijn gewone dagelijkse werk, ja 14 dagen vakantie was op zich lang zat voor Stefan. Hij had het er maar druk mee gehad toen ik er niet was. Zo blijkt maar weer dat een groot bedrijf hebben wel mooi is maar als het personeel er niet is dan draai je mooi zelf voor alles op. Hij moet gewoon nog een stuk groeien want dan kan er nog een vaste kracht bij en dan kan je het makkelijker regelen. Ik mag overigens niet klagen met Stefan als werkgever want ik geloof dat je, als je hier begint bij een werkgever, misschien recht hebt op 5 vrije dagen en pas na een jaar of 10 is dat opgelopen tot 10 dagen. Ik ben dit jaar al 2 keer naar Holland geweest en heb zo al een week of 4 vrij gehad. Dat is hier dus wel uitzonderlijk maar ik zit natuurlijk ook in een bijzondere omstandigheid met mijn vriendin in Holland. Die moet je af en toe gewoon even kunnen zien, en niet via de webcam, om de relatie weer een boost te geven. Ik heb het aan een aantal van jullie al verteld maar Mariska komt hier wonen in 2007!! De datum is nog niet bekend maar het is natuurlijk wel iets om naar uit te kijken. Ik zit hier nu bijna 18 maanden alleen en dat had ik van tevoren niet verwacht. Ik dacht aan een jaartje en dan zou ze hier wel heen komen maar het is ietsjes langer geworden. Ik kan wel tegen allen zijn hoor maar ik wil Mariska eigenlijk elke dag even gesproken hebben, gewoon even vertellen wat er die dag gebeurt is. Na 12 dagen hier ging Mariska weer naar Holland terug maar dit afscheid was toch iets makkelijker dan de andere keren. Je weet dat het maar voor korte tijd is. Maar als ik dan weer thuis in een leeg huis kom dan is dat de eerste dagen wel weer moeilijk.

2 Dagen nadat ze wegging arriveerde hier de container al, dat was heel erg snel gegaan. De vorige container deed er 6 weken over, deze 20 dagen. Alles had gewoon meegezeten. Het lossen deed ik samen met Stefan en Ton Zuidervaart die steeds allerlei diepzinnige opmerkingen had als er weer eens iets bijzonders uit de container kwam. Ja je hebt zo wel meteen een kijk op de privé bezittingen van mensen. Goed dat veel dingen in verhuisdozen zit dus daar konden ze niets van zien. We hebben alle dozen en waardevolle dingen gelijk in de keuken gezet en een aantal konden wel even buiten blijven staan. Ik heb vervolgens de avond en middag en avond daarop alles weggezet wat op zich nog een hele klus was. Beneden heb ik niet zoveel ruimte meer over dus alles moest de trap op naar een paar zolderkamers die ik toch niet gebruik. 100 keer die trap met 15 treden op en af was wel een beproeving voor de beenspieren maar dat was na mijn vele fietsen deze zomer goed te doen. Het uiteindelijke uitpakken van alle dozen laat ik maar Mariska, die moet maar zien waar ze het allemaal laat. Was het in november vrij zacht en nat weer geweest, december was nog maar net begonnen of de temperatuur zakte binnen 1 dag met 15 graden. 's Ochtends was het nog lekker weer maar toen ging de wind uit het noordwesten waaien en zo zaten we in de vorst. Dat was wel een hele grote overgang. Het begon er ook nog bij te sneeuwen dus het was winter!!!

En het bleef zomaar hard waaien, dag en nacht, waardoor de “gevoelstemperatuur”, ja die kennen ze hier ook, zo'n 10 graden lager lag. Nachten met 10 graden vorst, nu al, het wordt vast weer een lange winter. Gisteren is het toch weer een stuk warmer geworden en nu is het met een graad of 5 boven nul bijna warm. Gelukkig kan ik met 2 kachels hierbinnen de zaak lekker warm houden dus zo erg is het nu ook weer niet. Nu alleen nog de auto op winterbanden zetten want laatst wilde ik een bocht maken in een oprit naar een snelweg toen mijn auto zomaar rechtdoor ging. Ik dacht; daar ga je. De stoeprand die ik tegenkwam was gelukkig niet zo hoog maar daarachter ging het wel een heel stuk naar beneden. Met uiterste krachtsinspanning en door mijn stuurmanskunst wist ik de macht over het stuur terug te winnen en met een sierlijke bocht kwam ik weer op de weg terug. Ik zat toen wel even een beetje te shaken achter mijn stuur en wist ook dat het nu toch wel hoog tijd wordt om nieuwe banden te monteren. Nu alleen nog even de tijd ervoor te vinden en dan moet ik er toch maar aan geloven. Helaas is het nadeel van een grote auto hebben dat er ook grote banden onder zitten. En die zijn duur!! Tijd om eens over opslag te praten met Stefan. Hij ziet me aankomen, net een vakantie genomen en dan beginnen over opslag. En ik hoef ook niet aan te komen met het smoesje dat die banden gesleten zijn tijdens het woon/werk verkeer. Ja een paar fietsbanden dat eerder. Ik kan dus beter om een fietsvergoeding komen.

Tot zover weer dit verslag. Ik wens een ieder fijne feestdagen en een voorspoedig en vooral sportief 2007. See you next year!

De groeten van Bert.

Plattsville, 29 oktober 2006.
Nu de dagen weer korter worden en de herfst hier onverbiddelijk heeft toegeslagen vind ik het weer eens tijd om jullie weer op de hoogte te brengen van mijn avonturen hier.

Begin september kwamen mijn ouders hier voor 2 weken vakantie. Vooraf hadden ze al een beetje aangegeven wat ze wilden doen en wie ze wilden bezoeken. Daarmee was op zich al een volle week gevuld dus dat maakte het voor mij wat makkelijker om de dagen te vullen. Ik had ook al aangegeven dat we tijdens hun vakantie druk met de maïsoogst zouden zijn.

Die dagen moesten ze zich dus zelf maar redden. Ik had van vrienden van mij hier een oude racefiets geleend “waar nog wel wat aan moest gebeuren”. Ik heb een hele dag werk gehad om het ding te repareren en een beetje toonbaar te maken maar toen was het wel weer een goed karretje. Hiermee kon mijn vader lekker rondfietsen in de omgeving mocht hij zich vervelen. Natuurlijk wilden ze de Niagara watervallen zien, dat is hier dé toeristische trekpleister. Ik denk dat er niet veel dingen zijn die zovaak gefotografeerd zijn als deze watervallen maar het is dan ook heel indrukwekkend hoor.
Het is wel een beetje erg toeristisch, allemaal hotels en souvenirshops. Het barst er dan ook van de Japanners! Verder hebben we bezoek gebracht aan een nicht van mijn vader en een neef van mijn moeder die hier in de jaren vijftig heen zijn geëmigreerd. Dan krijg je vele verhalen te horen die best wel indrukwekkend zijn. Die mensen hebben huis en haard verlaten om een onzekere toekomst tegemoet te gaan. Spraken de taal niet, konden hier helemaal niemand en konden ook niet meer terug. Daar hadden ze gewoon het geld niet voor. En ze kwamen met de boot wat soms wel 2 weken duurde en dan in Canada met een trein mee naar Ontario wat ook weer een paar dagen duurde. Ze zijn allemaal goed terecht gekomen maar tegen welke kosten en met welke ontberingen? Tegenwoordig stap je in het vliegtuig en 8 uur later ben je er, en bevalt het niet, ga je zo weer terug.
Tijdens hun verblijf hier kwamen er ook nog kennissen uit Holland op bezoek. De vrouw is hier in de buurt geboren en ze hebben hier nog steeds een cottage (vakantieverblijf) waar ze jaarlijks heengaan in de zomermaanden. Met hun zijn mijn ouders een dag in haar geboortestreek wezen kijken waar ze vele dingen kon laten zien en over vertellen.
Het was erg gezellig om mijn ouders hier te hebben en er werd ook nog voor mij gekookt. Heerlijk ook om weer moeders pot te proeven. Ze hebben zich hier ook prima vermaakt en kwamen vol enthousiaste verhalen thuis waar ze tientallen malen hun relaas moesten herhalen. Maar ook aan dit bezoek kwam weer een eind en nu maar wachten tot Mariska weer op vakantie komt.

Omdat het toch wel wat kouder geworden was kwam ik er in eens achter dat ik toch maar eens aan mijn kachelhoutvoorraad moest gaan werken. Voorgaande winter had ik het gemak van een ijverige knecht die, voor ik hier kwam, behoorlijk wat hout had gezaagd wat ik zo kon gebruiken maar nu was dat op en met de winter voor de deur….
Er lagen 2 bomen op me te wachten die eerst gezaagd, daarna gekloofd en dan opgestapeld moesten worden. Het zagen doen we uiteraard met een kettingzaag. Deze heeft Stefan dus die kon ik mooi gebruiken ware het niet dat de zaag erg bot was. Dus eerst maar eens een nieuwe zaagketting gekocht. Nou dat ging er doorheen als door een pakje boter. Voor het kloven gebruikt men hier een houtkloof apparaat. Deze wordt aangedreven door de hydroliek van de trekker. Het gaat erg makkelijk alleen de grote stammen, die niet te tillen zijn, heb ik met de bijl gedaan. Vervolgens heb ik het hout bij mijn huis op gestapeld (zie foto) en het is een beste stapel geworden. Ik schat toch wel gauw een kuub of 10 maar er gaat toch wel heel wat doorheen als je alleen maar op hout stookt. Daarbij komt dat ik in een oud huis woon wat hier en daar wel een beetje tocht. Goed voor de ventilatie!
Ik ben er toch wel 2 weken 's middags mee bezig geweest en dan mag het wel goedkoop zijn, je huis op hout stoken, maar het is wel een hele hoop werk zeg.
Omdat het nog niet echt heel koud is buiten stook ik op een laag pitje d.w.z. met de luchttoevoer dicht de kachel een beetje laten gloeien. Het nadeel hiervan is dat de verbranding niet volledig is wat veel meer as maar ook creosoot aanslag geeft. Deze creosoot is net zwarte pek wat aan de binnenkant van de kachel en de kachelpijp gaat zitten. Op een gegeven moment is die laag zo dik dat de rookafvoer in het geding komt. Dus toen ik op een middag wat hout bij wilde vullen kwam alle rook de keuken binnen. Het zag behoorlijk blauw bij me en het stonk naar de rook. Ik dacht, laat ik de kachel even goed “lucht”geven zodat het een beetje wegtrekt.
Dus toen hij wel aansloeg werd het meteen behoorlijk heet in huis. Ik dacht, ik haal de as en gloeiende massa eruit zodat de kachel kan afkoelen en ik de pijp kon schoonmaken zodat het weer wat beter zou trekken. Maar tot mijn verbazing hoorde ik vuur branden terwijl de kachel leeg was. Ik liep naar buiten en tot mijn verbazing kwam er beste rook uit de schoorsteen. Ik denk, waar komt dat nou vandaan? Ik weer naar binnen en ik hoorde het toch echt best branden en het leek wel vanuit de muur te komen. Ik denk, shit, de schoorsteen staat in de fik!

Ik was op dat moment ook aan het chatten met Mariska en ik typ zo van; ik denk dat de schoorsteen in de brand staat. Nou, typt Maris, dan moet je gaan blussen. Ik belde toen eerst maar even naar Stefan, per slot van de rekening is het zijn huis, en die kwam terstond aan gescheurd. Met brandblusser!
Ik had ondertussen de kachel helemaal dicht gezet en het leek wel of het branden was op gehouden. We zijn samen het dak opgegaan en we zagen geen vuur meer. Ook het roken was veel minder. Blussen bleek niet nodig. Ik heb de kachelpijp verwijderd en schoongemaakt en ook de schoorsteen geveegd. Onderin gloeide het nog steeds maar de schoorsteen was eigenlijk mooi schoongebrand. Zo kan het dus ook, dacht ik, gewoon even goed uitbranden die zaak. Ik moet nu af en toe de kachel even flink laten branden om de aanslag weg te krijgen en een nieuwe schoorsteenbrand te voorkomen. Weer wat geleerd.

Ik sluit af met te zeggen dat ik blij ben met de reacties van enkelen van jullie op mijn verslagen. Altijd leuk om mail te krijgen en het houd me een beetje fanatiek in het schrijven.

Voor reacties of vragen kunnen jullie gebruik maken van het e-mailadres brantjes4@hotmail.com
Groeten van Bert.

Plattsville, 24 augustus 2006.

Hallo bezoekers van de door velen geprezen Voluit site. Ja ik vind dat dit gerust even gezegd mag worden want Cor Duinmaijer heeft er altijd maar een hoop werk aan. Ik waardeer dat vanuit Canada enorm want zo kan ik ook hier vandaan goed op de hoogte blijven van het wel en wee binnen de club. Zo weer even genoeg met veren gestoken nu jullie weer op de hoogte brengen van wat er deze zomer hier allemaal voorgevallen is.

Mijn laatste verslag eind mei was aan het begin van de zomerperiode en toen hadden we het al druk met het werk op het land. Dit werk, maaien en binnen halen van de oogst, komt elke 4 weken weer terug en dus voor de goede rekenaar hebben we nu al 3x geoogst. Nog 1 keer en dan is het wel weer genoeg geweest. Dankzij de hulp van onze stagiair ging dat allemaal wel wat gemakkelijker, het normale vaste werk in en rond de stal kon gewoon doorgaan. Bas bleef tot 19 juli en toen moest hij weer in het vliegtuig stappen. Hij had hier best nog wel wat langer willen blijven maar hij heeft al een baan in Holland en die mensen stonden al met smart op hem te wachten op Schiphol. Ik wens hem dan ook heel veel succes bij zijn verdere loopbaan op het gemengde veebedrijf in Twente. Nu hij weer weg was moesten we meteen weer een stapje harder lopen hier maar ook dat lukt wel weer. Als het echt heel druk is dan kunnen we altijd nog terugvallen op enkele losse krachten die dan kunnen helpen.

Nadat de ouders van Mariska in april/ mei hier waren kreeg ik begin juni bezoek van Mariska zelf. Dat is natuurlijk het hoogtepunt van deze zomer! Ze was 2 weken hier en we hebben veel gezien hier in de omgeving en gelukkig was het weer ons ook welgezind. Ik hoefde alleen 's morgens vroeg te werken en had de rest van de dag vrijaf. Ja, dank zij Bas natuurlijk, ik ga hem steeds meer waarderen. Mariska heeft erg genoten en aan het eind van haar bezoek (helaas) gaf ze wel te kennen dat ze hier wel wil komen wonen. Wanneer precies is nog niet bekent maar ze is heel positief. Ik ook dus. Nu kunnen we hier serieus aan de toekomst gaan werken. Hoe die eruit ziet dat moeten jullie maar lezen in mijn volgende verslagen.

Ja helaas die 2 weken vlogen om en toen weer het onverbiddelijke afscheid. Gelukkig kreeg ik 2 dagen later alweer een vriend uit Holland te logeren dus geen tijd om bij de pakken neer te zitten. Die vriend, Rob Schoon uit Biddinghuizen, wilde wel komen, hij mocht van zijn vrouw een week op vakantie, maar dan wilde hij wel wat te doen hebben. Nou, zei ik, dat is geen probleem want er is hier werk zat. Dus meteen de stal in en koeien melken,voeren en alles wat er nog verder bijkomt. Hij vond het fantastisch. Tussendoor ook nog wel rond getoerd en wat bezoekjes afgelegd maar de meeste tijd toch wel bezig zijn. Het kwam goed uit dat hij er was want in die tijd was Stefan met zijn gezin naar Nederland op vakantie. Ik had dus voor 12 dagen de leiding over het bedrijf. Dat is allemaal zonder veel problemen verlopen, ik heb al vaker verantwoordelijkheid over een bedrijf gehad alleen dit is wel een wat grotere onderneming dan mijn Hollandse bedrijf was. Na een week ging Rob dus ook weer weg, tot groot genoegen van zijn vrouw die een week alleen als helemaal niet leuk had ervaren. Vooral niet nadat Rob met de dag enthousiaster klonk over Ontario. Hij zou hier zo willen wonen maar of zijn vrouw dat wil is maar de vraag. Ik verwacht dat hij zeker nog eens deze kant op komt. Zo had ik dus 3x bezoek in betrekkelijk korte tijd na elkaar. Nu word het pas in september dat ik weer bezoek krijg en dit maal van mijn ouders maar daarover meer in mijn volgende verslag.

Ik heb een oude hobby van me ook weer opgepakt, het wielrennen. Toen ik een jaar of 16 was deed ik dat bijna dagelijks,vaak een rondje om het meer, en na een jaar of 3 kwam de klad erin. Ik heb wel mijn fietsje bewaard en die moest toch maar mee in de container. En nadat ik er een paar nieuwe banden had omgelegd ben ik rustig aan wat begonnen met fietsen hier. Je kunt hier heerlijk fietsen, daar ben ik nu wel achter, het is erg rustig langs de weg, en het glooiende landschap geeft nog een extra dimensie. Eigenlijk is het hier nooit vlak, of je klimt of je daalt en je bent altijd langer aan het klimmen dan dalen. Wel vreemd eigenlijk.
Begon ik met een klein rondje van 12 km en een zadelpijn! Kreeg ik op een dag een pakketje met de post, had Mariska me een heuse koersbroek opgestuurd. Nou en dat is een verschil. Je voelt helemaal niets meer. Nu rij ik met gemak even 40 km en het liefst zo hard mogelijk.

Natuurlijk ook weer niet zo hard dat ik niets meer van de mooie omgeving zie want er is heel veel te zien. Zo combineer ik het nuttige, beweging anders groei ik hier dicht, met het aangename. Ik hoop het nog een tijdje te kunnen doen want als het eenmaal november is zal het wel niet zo aangenaam zijn laat staan met besneeuwde wegen. Dan moet ik maar weer op zoek naar een andere vorm van sport.

Tot zover weer dit verslag. Mensen die willen reageren kunnen dat het beste via de mail doen.

Mijn e-mail adres is Brantjes4@hotmail.com

De groeten van Bert.

2 juni 2006

Hallo Voluiters in de zomerstop.

Nu ik er weer even de tijd voor heb zal ik jullie weer even op de hoogte brengen van alles wat hier de laatste maand is voorgevallen. Dat het in mei de drukste tijd hier is wat betreft het zaaien en planten is mij niet ontgaan. Ook op de Arkinkfarm zit de meeste maïs weer in de grond, of beter gezegd, het komt allemaal al lekker boven de grond. Alleen de sojabonen moeten nog worden “geplant”. Wij zouden zeggen zaaien maar hier spreekt men van planten. Ook het gras, of luzerne, wat hier weer alfalfa heet, wordt nu volop gemaaid en ingekuild.

Ik mocht mij eind april begin mei verheugen op bezoek uit Holland. De ouders van Mariska waren hier voor een 2 weken durende vakantie. Die hebben zich hier prima vermaakt. Het weer was mooi en ze genoten vooral van de rust hier. Ook hebben ze verschillende fietstochtjes gemaakt en ook gewandeld. Ja, die vonden het jammer dat ze weer weg moesten. Ik ben na die 2 weken met hun naar hun zoon en schoondochter gereden die hier maar 950km vandaan wonen in de buurt van Boston in de U.S.A. Ik ben daar een paar dagen gebleven en toen weer die 950km terug. Ach, daar raak je hier wel aan gewend want alles is hier een stukje rijden vandaan. Even een brood kopen is ook al een half uur dus…….

Toen ik weer thuis was kon ik gelijk aan de bak mijn vriend Ton Zuidervaart helpen met het rondbrengen van rollen inkuilplastic. Die doet die handel naast zijn mestkuikenbedrijf en het loopt goed. We moesten in een gebied zo groot als heel Nederland bij allerlei boeren langs om de door hun bestelde rollen af te leveren. Tevens konden die mensen de door ons meegebrachte klompen en laarzen, schoppen en bezems, schuivers en vloerentrekkers afnemen. Het is allemaal Hollands fabrikaat en dat heeft hier wel aftrek. De meeste klanten zijn geëmigreerde Hollanders maar er komen ook steeds meer Canadese klanten bij. Ik had zo meteen de mogelijkheid om overal eens wat rond te kijken en spreek ook allerlei mensen. Deze klus zit er, wat mij betreft, nu weer op en ik kan me weer volledig richten op het werk op de farm.

Als het weer goed blijft dan gaan we maaien en in grote rollen word de oogst dan opgeslagen.

Tijdens mijn afwezigheid, door het plastic rondbrengen, ging mijn werk hier gewoon door. We hebben namelijk de beschikking over een stagiair van de Middelbare Landbouwschool in Almelo. Bas, zo heet hij, kan zich hier goed redden en ik denk dat hij het hier wel naar zijn zin heeft. Hij blijft 10 weken hier werken en dan gaat hij nog 2 weken rondtrekken met klasgenoten die ook in deze buurt stagelopen. Voor het eerst bij z'n moeder weg dus nu eens lekker de beest uithangen, ik zou het wel weten als ik hem was.

Had ik 2 weken geleden 's avonds de kachel nog steeds aan nu is de thermometer zowat op hol geslagen. Binnen 4 dagen ging de temperatuur hier van een karige 14 graden naar 33 graden nu. Je kunt wel begrijpen dat het ook voor ons hier een hele omschakeling is. Zo zit je nog met een jas aan en nu zit ik hier te zweten in m'n hemt. De nachten zijn iets koeler met 20 graden maar hier in mijn huis is het moeilijk om onder de 30 graden te blijven. In mijn slaapkamer was het al niet minder dus dacht ik, ik moest maar gauw een airconditioner kopen. Dat heb ik dus vanmiddag meteen maar even gedaan. Het ziet er naar uit dat ik die deze zomer nog vaak genoeg nodig heb dus is het m.i. geen onnodige investering.

Ik heb me laten vertellen dat zo'n snelle temperatuurstijging meestal met onweer afgestraft wordt en het kan zelfs tornado's tot gevolg hebben. Nu denk ik, dat zal wel loslopen, maar vorig jaar was er hier vlakbij wel eentje en die had behoorlijke schade aangericht. Dus nu denk ik, laat ik m'n stukje maar snel afmaken want misschien dat dit wel het laatste is wat jullie van me vernemen. Dat hoop ik natuurlijk niet en je kunt er grapjes over maken maar de natuur laat niet met zich spotten.

In mijn vorige verslag vroeg ik jullie of er nog vragen waren en dat is niet tegen dovemans oren gezegd. Ik zal er nu een paar behandelen.

Annet den Boer vraagt of ik het WK voetbal niet zal missen. Nou dat valt wel mee, ik kan via het internet wel wat volgen over hoe het de Hollanders vergaat. Niet op tv dus, jammer.

Peter Haaker vraagt of ik voor de kermis even terugkom. Dat weet je nooit, ik verwacht van niet hoor, zovaak kan ik ook geen vrij nemen.

Jan van Tunen vraagt hoe ik al die eenzame avonden doorkom. Ik zit meestal even achter de computer, met een lekker biertje erbij, om al die contacten uit Holland bij te houden. En vergeet niet dit verslag maken wat ook de nodige zweetdruppeltjes kost.

En voor nu als laatste vraagt Mathijs Walstra wat het kost om een keer hierheen te vliegen.

Nou dat hangt af van de tijd van het jaar maar buiten het hoogseizoen vanaf € 400,- en in het hoogseizoen al gauw € 800,- voor een retourtje. Dan weet je wanneer je het best langs kunt komen.

De volgende keer zal ik weer enige vragen beantwoorden. Voor vragen en/ of suggesties kan je mailen naar brantjes4@hotmail.com

Groeten van Bert.

15 februari 2006

Hallo Voluitleden en andere geïnteresseerden.

Sinds ik mijn laatste verslag heb gemaakt is er heel wat gebeurt. Ik ben weer eens wezen kijken in Holland. Dit was na 8 maanden wel weer leuk, al die familie en bekenden weer te ontmoeten. Ik had van tevoren een schema opgesteld zodat ik in die 10 dagen zoveel mogelijk bezoekjes kon afleggen. Dan krijg je achteraf niet te horen dat mensen je niet eens hebben ontmoet. Natuurlijk heb je altijd dingen die net niet gelukt zijn, zoals mijn ouwe team zien spelen. Ik was er wel op de thuisspeelavond van Voluit maar net mijn ouwe team had toen een wedstrijd in Purmerend. En om alleen daarvoor even naar Purmerend te rijden was toch net even te veel van het goeie. Ik heb die avond in het sportcentrum heel wat mensen gesproken en ook een lekker biertje gedronken met de mannen van heren 2. Dat is iets wat ik toch wel mis hier, lekker een potje volleybal en vooral daarna een biertje drinken.

Niet dat er hier niet gesport wordt maar ik ben er nog niet mee aan de gang geweest. Daarvoor moet je hier eerst een tijdje hebben rondgekeken of iemand kennen waarmee je naar een sport kunt gaan. De mensen die ik hier ken zijn vaak niet zo sportief. Mijn sport hier beperkt zich tot een rondje fietsen wat overigens ook wel voldoening kan geven. En daarna kan ik huis ook een biertje drinken. Het is alleen iets wat ik dan alleen doe en dan mis je wel de gezelligheid.

Het viel me op dat er in Holland niet veel veranderd was tijdens mijn absentie. Er wordt wel veel gebouwd maar de mensen leven gewoon verder en ik stap zo weer in hun leventje binnen alsof ik de week ervoor nog langs was gekomen. Wat wel leuk is, iedereen komt naar je toe en is erg geïnteresseerd ( of nieuwsgierig, net hoe je het noemt ).

Wat ik ook wel erg leuk vond is dat toch veel mensen mijn verslagen op de Voluit site lezen.

Men vind het hele leuke stukjes en ik moest er vooral mee doorgaan.

Die aanmoediging had ik wel nodig want ik vind het toch wel moeilijk om iets zinnigs op te schrijven. En in het begin kreeg ik wel reacties maar de laatste tijd niet meer en dan denk je , zou iemand ze wel lezen? Dus dat duwtje in de rug heb ik toch wel nodig. Ik zal onderaan mijn e-mail adres weer even vermelden zodat jullie mij ook eens iets kunnen schrijven, suggesties zijn uiteraard altijd welkom en misschien hebben jullie wel brandende vragen waarop ik mogelijk antwoord kan geven. Kom maar op, zou ik zeggen.

Ik vond het in ieder geval weer leuk om in Holland te zijn en ik wil iedereen bedanken die de tijd voor mij hebben genomen. Uiteraard Mariska, dat is de hoofdreden waarvoor ik terugkwam, wil ik hier toch wel even noemen. Ik mocht bij haar logeren en mee eten en nog veel meer wat ik hier nu niet ga noemen. Het is voor herhaling vatbaar.

Ik ben nu alweer 2 weken thuis en weer helemaal gewend aan de harde dagelijkse werkelijkheid. Heel vroeg opstaan en keihard werken op de boerderij. Heerlijk toch!

Het was wel jammer dat het voorjaar in Holland maar slecht wil vlotten, het blijft te koud voor de tijd van het jaar. Dat is hier wel even anders want wij hebben hier toch al regelmatig temperaturen van 15 – 16 graden en het is vaker zonnig. Het zal wel met het landklimaat, dat we hier kennen, te maken hebben. De winters kouder en de zomers vaak warmer.

Ja, het is goed toeven hier in Canada en wat het weer betreft zou ik niet anders willen hebben.

Uiteraard mis ik hier wel de familie en vrienden en kennissen en daarbij horende gezelligheid. Daar kom je na een week Nederland wel weer achter en wat jullie ook hebben;
Een zeer uitgebreid assortiment in de supermarkten, en allemaal lekkere dingen!
Ik loop dan hier door een supermarket en moet zoeken naar artikelen die “er op lijken” maar bij thuiskomst dan heel anders blijken te smaken. En dan zit je met een hele pot augurken die eigenlijk niet te vreten zijn. Maar ja, ik ben een zuinige Hollander en dus gaan ze op, al duurt het misschien een hele tijd. Je moet hier echt zoveel dingen ontdekken en ik vraag ook regelmatig om adviezen aan Esther ( Arkink ) of Elly ( Wijnker ) hoe zij dat nu allemaal doen.
Tegen de tijd dat ik hier een jaar of 2 zit zal het allemaal wel gewend zijn en kan ik wellicht ook de Canadese keuken wel waarderen.

Tot slot zal ik nog mijn e-mail adres geven. Dat is brantjes4@hotmail.com

Graag zie ik jullie reakties/ suggesties/ vragen tegemoet.

Groeten van Bert Brantjes.

22 februari 2006.

Hallo daar in Holland.
Aangezien het al weer bijna twee maanden geleden is dat ik wat van me heb laten horen word het wel weer een keer tijd om er weer voor te gaan zitten. Het valt eigenlijk niet eens mee om elke keer weer een interessant stuk te maken.

Om te beginnen ben ik de jaarwisseling goed doorgekomen. Ik ben met de Wijnkertjes, waar ik hiervoor gewoond heb, mee geweest naar hun vrienden. Dit waren allemaal echtparen die hier al 20 jaar of langer wonen. Het blijven echter Hollanders, spreken Hollands, houden van gezelligheid, roddelen graag, en er waren, tot mijn grote blijdschap, ook oliebollen. Ik was al bang dat ik die deze keer zou mislopen. Om 12 uur, 's nachts, wensten we elkaar een happy newyear en er was champagne. We hoefden niet naar buiten want hier mag men geen vuurwerk afsteken. Al met al was het een gezellige avond/ nacht. Alleen jammer dat de volgende ochtend de wekker weer om 5 uur ging. 1 uurtje slaap is wel erg weinig.
Maar ik moet niet klagen want ik wilde zelf op een melkveehouderij werken. Ik heb de rest van de dag niet veel uitgevoerd, alleen 's avonds weer melken.
Normaal gesproken is het hier in januari echt winter maar het jaar 2006 had voor ons een zeer mild weertype in petto. De temperatuur was op een gegeven moment zelfs hoger dan bij jullie in Holland en alle sneeuw, gevallen in november en december, was bijna helemaal weggesmolten. Alleen waar we grote hopen hadden geschoven lag nog een beetje.
Ik begon al helemaal aan het voorjaar te denken, wat een makkelijk wintertje. Ik hoefde de kachel weinig te stoken en ik kon met mijn houthok gevuld de hele maand stoken en dan was het nog niet op. Met zulke winters hier kan ik geen moeite hebben want ik ben niet echt een liefhebber van kou. Ik heb zelfs van te voren gezegd dat ik eerst maar eens een winter hier wilde meemaken om te zien of ik hier wel zou willen blijven. Nou, dat is dus erg meegevallen, tot nu toe. Maar toen werd het februari en jullie voelen hem al aankomen, de winter kwam terug, en hoe! Op 1 dag ging de temperatuur zo'n 15 graden omlaag, was het 's ochtends nog een graad of 5 boven nul, 's middags bijna min 10, en daarbij nog waaien ook. De volgende dag begon het eerst te sneeuwen en dat ging 's avonds over in, zoals ze het hier noemen “freezing rain”. Dat noemen wij dus ijzel en het werd overal spekglad. Ik moest voorzichtig lopend naar huis want fietsen kon echt niet. Ik had mijn noren wel onder kunnen binden. Vorige week hebben we een behoorlijk zware noord- westen storm gehad bij temperaturen van min 10. Dat voelt dan aan als min 20. Ik trok hierbij de vergelijking met Siberisch, hoewel ik daar nog nooit ben geweest, maar zo zou ik het me wel een beetje voorstellen. We hebben al meerdere keren deze maand sneeuw moeten ruimen en mijn oprijlaan is moeilijk begaanbaar. Mijn buurvrouw kan hierover meepraten want zij heeft al 3x vastgestaan met haar auto. Die hebben we dus ook al een keer los moeten duwen. Ja het voorjaar is nog ver weg want ook maart is hier een wintermaand. De temperatuur komt nu niet meer boven nul en 's ochtends vroeg is het min 15 maar wel met zonnig weer dus niet zo slecht. Beter als elke dag regen zoden we in Holland zeggen.

Op dit moment zijn de olympische winterspelen aan de gang en ook hier kan ik het aardig volgen. Alleen jammer dat ik voornamelijk de Canadese sporters zie en af en toe een glimp van een Hollander. En dat ijshockey hier de nationale sport is kan ik goed merken want alle hockey wedstrijden worden uitgezonden. En ik hou helemaal niet zo van ijshockey. Nu hebben de dames van Canada goud gewonnen en dat is hier wereldnieuws. Oke, een mooie prestatie maar ik zie liever een Nederlander goud winnen. Ik zag vanmiddag toevallig nog de Nederlandse dames bobslee 2- tal maar dat was omdat ze over de kop gingen en zo ook de finish bereikten. Gelukkig hadden ze hier geen letsel aan over gehouden. Ja, als ik meer over de Nederlanders wil weten dan moet ik echt op het internet gaan zoeken.

Tot zover weer mijn belevenissen vanuit het “koude” Canada. Graag tot de volgende keer.

Groeten van Bert.

Donderdag 29 december 2005

Hallo Voluit site bezoekers,

Hier alweer mijn 4 e verslag vanuit Ontario Canada. Het is hier nu al de hele decembermaand winter.De temperatuur komt niet boven het vriespunt en 's nachts vriest het een graad of 10 Celcius.Hier gebruikt men echter de schaal van Fahrenheit en dan is het 15 graden boven nul. Dat is wel even wennen dat men hier met andere mate meet. Ook afstanden zijn hier in voet (feet) en inches en dan heb ik het nog niet eens over maten van bouten en moeren gehad. Daar klopt helemaal niets van. Geen enkele Hollandse sleutel past erop en de schoefdraad is ook heel anders. Wat hier ook anders is is de elektriciteit. Hier hebben ze standaard 110 volt en 60 hertz terwijl Holland 220 volt en 50 hertz kent. Dit betekend dat ik geen Hollandse apparatuur kan gebruiken hier. Nu zijn er speciale omvormers die je ertussen kan zetten waardoor het wel werkt. Die heb ik nu voor mijn stereo en dat werkt goed.

Videobanden en dvd's kan je ook wel in Holland laten want hier gebruiken ze een andere standaard, de Hollandse tv werkt hier ook niet, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Canada is gewoon een heel ander land.

We staan nu voor het jaareinde en dit jaar is voor mij toch heel enerverend geweest.
Ik heb in april mijn koeien verkocht en toen in feite een einde gemaakt van een tijdperk. Ik was toch zeker de 4 e generatie melkveehouder Brantjes in Uitgeest. Ik heb ons huis en bedrijf verkocht en mijn land.
Maar dat was eigenlijk niet eens zo'n grote stap als wel de beslissing is om mij te vestigen in een land aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, Canada.
Je kunt je van tevoren niet echt beseffen wat dat betekend. Ik was er al een paar keer eerder geweest en kon er een paar mensen maar het blijft toch onzeker waar je aan begint.
Ik wilde hier graag werken op een veebedrijf en dat is, zoals jullie nu wel weten, gelukt.
Ik kreeg mijn Hollandse spullen na een week of 5 ook hier aan en dat ging ook wel goed.
Ik ben nu al 2 keer verhuisd en zit hier nu, met mijn Hollandse spullen, in een oud huis.
Gelukkig dicht bij mijn werk, dan hoef ik niet elke keer mijn auto uit te graven, maar het is soms wel behelpen. Om het warm te houden stook ik een houtkachel, was ik ook niet echt gewend, en dat betekend sjouwen met hout. Dit kan ik halen bij Stefan, mijn baas, met een oude (pick-up) truck. Vaak moet ik dan zoeken in de sneeuw waar het hout ligt. Ik moet oppassen dat ik niet vast kom te staan in een berg sneeuw.
Deze sneeuw waait hier steeds weer op hopen en blijft, als het tegen zit, wel tot april liggen. En er komt steeds nieuwe sneeuw bij. Je blijft er mee aan de gang. Sneeuw ruimen doe ik echter wel met de shovel van Stefan dus is er geen handwerk aan. Daar is trouwens ook geen beginnen aan, mijn oprijlaan is 400 meter lang!!
Toch wen je wel aan de kou. Het is een droge kou die draaglijker is.

Van 4 tot 17 december is Mariska, mijn vriendin, hier bij mij op vakantie geweest. Ik had haar 5 maanden niet gezien en het mag duidelijk zijn dat het heel leuk was.
We hebben verschillende bezoekjes aan vrienden gebracht en we zijn 4 dagen op wintersport vakantie in de buurprovincie Quebec geweest. Een ritje van ruim 700 km.
Dat ze na die 2 weken weer terug ging was dan ook wel zwaar maar we hebben dagelijks contact met elkaar via de computer. Bellen via Skype of MSN.

We hebben net de kerstdagen achter de rug, hoewel ze kennen hier maar 1 kerstdag en op maandag was het hier Boxing- Day. Dan doen alle winkels hun waar in de uitverkoop. Het mag duidelijk zijn dat dit zo'n beetje de drukste dag van het jaar is. Ik ben maar niet gaan winkelen toen. En komend weekend Oud- en Nieuw maar hier wordt er geen vuurwerk afgestoken. Ik zie wel hoe het gaat verlopen.

Ter afsluiting wil ik bij deze iedereen een mooie jaarwisseling en het allerbeste voor 2006 toewensen. Wellicht kom ik nog een keertje kijken als ik op bezoek in Holland ben.

Groeten van Bert.

Ik zal een aantal foto's van mijn verblijf hier bijsluiten, op verzoek van Harry.

20 november 2005
Hallo Voluitleden en andere bezoekers aan de Voluit website.

Hier alweer mijn 3 e verslag vanuit Ontario Canada.
Om op mijn vorige verslag aan te sluiten kan ik zeggen dat ik ondertussen een nieuwe fietsband uit Holland heb ontvangen; Gerard Glijnis, die ook hier in Ontario woont was een paar dagen naar zijn moeder in Uitgeest en die heeft van mijn vader een exemplaar meegekregen. Ik heb ondertussen al weer wat gefietst.
We hebben na die ene keer nooit meer gegolfd, te druk en het is meer een zomersport dus volgend jaar maar weer. Andere sport doe ik op dit moment niet dus de conditie holt achteruit en ik ben al zeker 10 kg aangekomen (grapje, wie mij beter kent weet wel beter….)

Ik ben wel verhuisd ondertussen, een week of 2 geleden pas want het kwam er maar niet van.
Ik woon nu mooi dichtbij mijn werk en kan lopend (600 meter) of op de fiets.
Maar als het weer slecht is wil ik toch nog wel even de auto pakken. Deze week hebben we al een voorproefje op de winter gehad, eerst 3 graden vorst, die ochtend sneeuw, zo'n 5 centimeter ( of 2 inches zoals ze hier zeggen) en de volgende ochtend 8 graden vorst.
Dat is nog niks want het kan hier wel 30 graden vriezen en dat lijkt me toch wel bitter koud!
Weer een dag later weer 5 graden (boven nul) met een zonnetje en de sneeuw is weer verdwenen. Het kan hier snel veranderen, meer dan in Holland.

Het huis waar ik nu woon deel ik met een jong koppel Canadezen, Kevin en Tracy, dus ik heb nu voor het eerst van mijn leven te maken met naaste buren. Het is een oud huis en niet al te best geïsoleerd dus hoor je nog wel eens wat aan de andere kant van de muur. Ik weet niet of het hun slaapkamer is maar je hoor nog wel eens wat dat je denkt…..
Ach, het zijn jonge mensen die nog maar net samenwonen en dan ga ik daar natuurlijk niet over zitten klagen.
Voor mijn boodschappen ga ik naar Woodstock, een stad hier zo'n 20 km vandaan, en daar heb ik een Hollandse bakker gevonden die al 5 volkoren broden voor mij klaar heeft staan. Het gewone brood hier in Canada is nogal kruimelig en droog en dus niet zo lekker.
Verder heb ik in een supermarkt daar zo'n beetje mijn draai gevonden en weet ik nu waar ik de nodige ingrediënten kan vinden. Ik ben nu wat aan het experimenteren met Canadese gerechten maar ben toch voornamelijk de bekende Hollandse pot aan het koken. Wat de boer niet kent dat eet hij niet. Wel probeer ik elke keer weer een andere soort bier uit. Ik zit nu, op dit moment zelfs, aan een Lakeport Honey Lager, en dat smaakt toch wel lekker. Een nadeel is alleen dat het bier, en andere alcoholische dranken, hier erg duur zijn; $30,- can. dollar voor een doos van 24 flesjes ben je zomaar kwijt en een fles wijn kost hier $12,- dollar.
Daar komt bij dat je het alleen maar in The Beerstore, voor bier en LCBO, voor wijn en gedistilleerd kan kopen. Hier is duidelijk sprake van monopoly en een overheid die het gebruik (of misbruik) van drank wil tegengaan.
Daarom zijn er veel mensen die zelf gaan bottelen en hiervoor zijn er weer andere winkels waar je dan met je lege flessen heengaat.

Mijn vrienden Zuidervaart uit Bornholm (ook in Ontario) doen dit ook en het bier dat ze zo hadden gebotteld had bij hun geen aftrek, niemand wilde het drinken daar. En toen kwam ik om bij hun te logeren, de eerste 2 maanden na mijn emigratie. En ik vond het wel lekker.
Dus die 2 dozen bier heb ik maar opgedronken. En deze week was ik er weer en nu had een vriendin van Agaath Zuidervaart voor mij een doos bier achtergelaten. Ook daar vonden ze het niet lekker. Zo komt Jan Splinter door de winter.
Ik denk dat ik er zo meteen nog eentje neem want de spaghetti die ik gemaakt had was toch wel een beetje teveel gekruid.

Nou tot zover weer mijn belevenissen.

En mijn nieuwe adres hier, voor degenen die mij een kaartje willen sturen is;
Bert Brantjes
946557 Twp. Rd. 14
RR#1 Plattsville Ontario
N0J 1S0
Telefoonnummer; 001-519-684-7076
e-mail en MSN adres; brantjes4@hotmail.com

Groeten en veel sportplezier van Bert.

21 oktober 2005
Hallo Voluitleden,

Ik vind het weer eens tijd om wat van mij te laten horen, er is al weer een maand voorbij gegaan. Jullie zijn ondertussen al weer een tijdje aan het trainen en de eerste wedstrijden zullen niet lang op zich laten wachten. Dit gaat allemaal aan mij voorbij, ik volg het Voluit nieuws slechts via de website. Eerlijk gezegd gaat bijna alles een beetje aan mij voorbij want ik lees hier geen krant en de televisie staat ook bijna nooit aan. Wel makkelijk zo'n beetje met de dag leven, het is net als wanneer je op vakantie bent, dan hoef je ook net alles te weten wat er in de wereld gebeurt. Overigens heb je hier ook niet echt een journaal op t.v.en ik kan slechts 3 zenders ontvangen met mijn indoor tv antenne. Ik lees nu 's avonds liever een boek, nu ben ik begonnen met een Engelstalig boek om mijn vocabulaire te verrijken. Het valt niet eens mee om die Canadezen te verstaan, ze spreken niet echt algemeen beschaafd Engels, maar het gaat steeds beter. Moet wel!

In mijn vorige verslag schreef ik dat ik vaak een rondje fiets maar hier is ook een eind gekomen want mijn band is lek. “Nou dan plak je hem toch gewoon”, ja dat dacht ik ook maar toen ik de band eraf haalde zag ik dat deze behoorlijk versleten was. Dus moest ik een nieuwe halen. Laten ze de maat (28x 1 3/8x 1 5/8) hier helemaal niet hebben. Wel 26 en 27 inch banden maar geen 28 inch. Die moet uit Nederland komen en het wachten is op de eerste bezoeker, dus wie zich geroepen voelt…Wel even melden hoor anders heb ik straks 7 buitenbanden, kan ik een handeltje beginnen.

Ondertussen heb een nieuwe sport ontdekt; golven! “Ja denk!”zullen jullie zeggen maar ik zal het uitleggen; Toen ik op maandagmorgen, 3 weken geleden, klaar was met melken vroeg mijn baas of ik zin had om mee te gaan golven. Samen met zijn broer die hier op vakantie was. Na even nadenken zei ik; “Ach waarom ook niet, maar ik heb het nog nooit gedaan hoor”. Hij zei dat het hier een heel populaire sport is en dat elk zichzelf respecterend dorp wel een golfbaan heeft. Er is hier toch ruimte zat dus hup gewoon een 18 hole's golfbaantje erbij.

Dus wij aan het golven en dat viel niet eens mee. Vooral goed afslaan is best moeilijk. Maar wat hebben we gelachen, als er een wilde slaan probeerden de andere 2 hem uit z'n concentratie te halen en dan is het natuurlijk prachtig als de slag dan helemaal de mist in gaat. Ik heb uiteindelijk, na 4 uur, wel glansrijk verloren maar wat hebben we een lol gehad.

Het is hier geen elite sport en best betaalbaar, € 16,- incl. golfmaterialen per keer, en helemaal als de baas betaald. We zouden het elke week gaan doen maar door de drukte op het werk is het er nog niet van gekomen.

Ondertussen ben ik begonnen in mijn nieuwe onderkomen. Ik ga straks dichtbij mijn werk wonen in een huis van mijn baas. Ik kan dan lopend naar mijn werk en dat is, vooral in de winter met die sneeuw, erg gemakkelijk en tijdsbesparend. Nu rijd ik regelmatig 25 km per dag naar mijn werk.

Dit huis is al wat ouder en er moeten de nodige dingen aan gebeuren wat ik dan ook een beetje aan het doen ben in mijn schaarse vrije uurtjes.

Ik denk dat ik er over een week of zo ga wonen, ik heb er geen haast mee.

Tot zover dit verslag, de volgende keer meer.

10 september 2005
Hallo Voluit leden,

Hier mijn eerste verslag vanuit Canada.
Ik woon hier nu alweer ruim 2 maanden, nu in Innerkip, Ontario.
Ik woon hier bij de familie Wijnker die zo'n 25 jaar hier zitten.
Zij hebben hier een tuindersbedrijf.
Ik werk nu bij de familie Arkink in Plattsville, ongeveer 12 km verderop, op een melkveebedrijf. Dit bedrijf is ongeveer 4 keer zo groot als mijn bedrijf was in Holland.
Ik houd mij voornamelijk bezig met het melken en voeren van de koeien, iets wat ik in Nederland ook altijd zo'n beetje gedaan heb, dus dat is niet zo een probleem voor mij.
Verder breng ik de dagen door met bezoeken van andere emigranten, er zitten er genoeg in deze buurt, en de nodige boodschappen halen. Dit kost hier wel wat meer tijd omdat de afstanden nogal wat groter zijn hier en de dichts bijzijnde grotere stad al gauw een half uurtje rijden is en mijn kennissen op een uur hiervandaan wonen.
Dat went snel, die grotere afstanden, en met een,voor Nederlandse begrippen “luxe”, auto is dat helemaal niet zo erg.
Op het sportieve vlak doe ik nu niet zoveel, ik stap regelmatig op de fiets. Als ik een klein rondje wil fietsen dan is dat minimaal 8 km hier, en als ik dan fiets dan ben ik wel een bezienswaardigheid hier want men fietst hier helemaal niet.
Toch vind ik het een prettige manier om hier de streek te verkennen en met het mooie weer hier, bijna elke dag zonnig en 25 graden, is het echt heerlijk.
Nou, verder heb ik nu niet veel te melden en de volgende keer weer meer.

Als men mij wil mailen kan dit via mijn mailadres: bert.brantjes@freeler.nl

Groeten van Bert.